April was voor mij een hele drukke maand met klussen en verhuizen. Al tijdens deze periode kon ik me zorgen maken over wat er zou gebeuren als de structuur van deze dagen weg zou vallen. Het was namelijk heel duidelijk wat ik elke dag moest doen en naar welk doel we toe aan het werken waren. Tegelijkertijd weet ik dat ik deze volle dagen slechts tijdelijk aankan. Het was dus onvermijdelijk dat ik in mei mijn dagen weer opnieuw moest leren vormgeven. Nadat de belangrijkste deadlines waren gehaald, werden alle volgende doelen optioneel en ik was bang dat dit mij zou verlammen. Dit gebeurde niet, maar ik moest wel opnieuw op zoek naar balans in mijn dagen. Het was een uitdaging om niet ineens van honderd naar nul te gaan en toch genoeg ruimte voor herstel te houden.
Herstructureren
Nadat het klussen in het huis gedaan was, begon het verhuizen. We hebben verhuisd met weinig dozen en hebben veel direct een (tijdelijke) plek gegeven. Hierdoor voelde het uitpakken behapbaar, maar waren we wel een langere periode aan het sjouwen. Toen alle spullen waren verhuisd, wilde ik het liefst een paar weken bijtanken. In plaats van alles uit mijn handen te laten vallen, maakte ik ruimte voor rust in mijn dagen. Ik had nu de luxe om te stoppen als mijn lijf begon te protesteren en ik deed dat dan ook. Samen bespraken we wat er nog moest gebeuren en ik pakte dit in mijn tempo op. We wilden zo snel mogelijk uit de dozen zijn, maar het afmaken van de laatste klussen kreeg prioriteit. Spullen die we niet maandelijks nodig hebben, staan dus nog ingepakt op een kamer. In plaats van dat ook direct af te werken, nam ik meer tijd voor hobby’s en werk en pakte zo langzaam het normale leven weer op. Soms vond ik het moeilijk om iets niet af te kunnen maken, maar ik denk wel dat dit heeft kunnen voorkomen dat ik al mijn energie heb verbruikt.
'Onverklaarbare' dipjes
Ik heb het altijd lastig gevonden dat mijn lijf pas dagen of weken later kan reageren op overbelasting. Dit maakt het lastig om te herleiden wanneer ik precies over mijn grenzen ben gegaan en dit in het vervolg te voorkomen. In dit geval wist ik dat ik langere periode over mijn grenzen was gegaan, maar toch was ik afgelopen maand regelmatig gefrustreerd als ik plotseling klachten kreeg. Met mijn gezonde verstand weet ik dat zo’n periode doorwerkt in mijn lijf en dat ik daardoor vatbaarder ben voor alledaagse overprikkeling. Toch vindt mijn emotionele brein het oneerlijk dat ik recent niks geks heb gedaan, maar wel aanpassingen moet maken. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat ik deze dipjes niet altijd hoef te begrijpen. Ik heb er hele studies van gemaakt om toch te kunnen herleiden waar zo’n dip vandaan kwam, maar bleef dan achter zonder resultaat. Nu probeer ik het er vooral te laten zijn, zowel de klachten als de frustraties en het verdriet dat daar soms bij komt kijken.
🏆Overwinning van deze week🏆
We kregen deze week onze nieuwe deuren binnen. We hadden daar al deurbeslag voor, maar de scharnieren wilde ik goed in kunnen meten. Ik wachtte dus met het bestellen van de scharnieren tot de deuren binnen waren. Was dit niet zo gelopen, dan was ik ongetwijfeld in mijn eentje gaan proberen de deuren te installeren. Als een kind voor kerst zit ik nu te wachten tot de scharnieren binnen zijn en er tijd is om samen alles te installeren. Het liefst had ik alle deuren al naar de goede plaats gebracht en was al het voorbereidend werk al gedaan, maar met moeite heeft in dit geval mijn verstand het gewonnen van mijn enthousiasme.
Ik ben ervaringsdeskundige autisme en ADHD en combineer mijn eigen ervaringen met kennis uit de wetenschap. Door mijn kennis en ervaring te delen hoop ik anderen te helpen bij het zoeken naar wat voor hen werkt.
Wil je meer weten over de dagelijkse realiteit van mijn leven met autisme en ADHD? Ik schrijf iedere week een korte mail waarin ik mijn uitdagingen, overwinningen en oplossingen deel. Meelezen? Schrijf je hier in!
