Jong uitvallen in het reguliere (school)systeem heeft me veel gekost, maar ook een belangrijke vaardigheid geleerd: altijd op zoek te gaan naar mijn eigen weg. Doordat ik niet langer in de pas kon lopen, moest ik wel uitvinden wat voor mij haalbaar was. Inmiddels is het gelukkig niet meer nodig om bij iedere keuze een haalbaarheidsanalyse te doen. Uit deze periode heb ik wel geleerd hoe ik keuzes maak die voor mij goed zijn, ook als die niet logisch zijn voor anderen.
Werken om te leven
Werk vinden dat bij je past, kan een levenslang proces zijn. Doordat jij als mens verandert, is het mogelijk dat de vereisten voor jouw werkplek mee veranderen. Het is dus helemaal niet zo gek dat de werkgever waar je als twintiger graag voor werkte, op je vijftigste geen goede match meer is. Passend werk vinden is voor mij zowel een noodzaak, als een privilege. Het is een noodzaak omdat ik ongeschikt werk niet volhoud en een privilege omdat ik de middelen heb om voor de onzekerheid van een nieuwe werkomgeving te kiezen.
Dat gezegd hebbende: ik wil werken om te leven, niet leven om te werken. Ik geloof ook dat ik beter word in mijn werk als ik daarnaast genoeg ruimte heb om te leven: leuke dingen te doen, hobby’s uit te oefenen en te kiezen wat ik met mijn tijd wil doen. Ik had het voordeel dat ik in bijbaantjes al een hoop verschillende functies had gehad, waardoor ik al wat beter wist wat ik wel en niet wilde voor ik aan mijn eerste voltijd baan begon.

Waar te beginnen?
Op zoek naar mijn eerste voltijd baan, ben ik een overzicht gaan maken van wie ik ben, wat ik kan, wat ik wil en waar ik dat kan vinden. Een van de belangrijkste dingen die daaruit naar voren kwam, was mijn behoefte aan werkzaamheden met een begin en een eind. Daarnaast moest het doel duidelijk zijn en had ik ruimte nodig om er een eigen invulling aan te geven.
Toen ik dit overzicht eenmaal had, kwam ik tot de conclusie dat ik wilde gaan ondernemen. Zo kon ik mijn eigen duidelijkheid scheppen, mijn werkdagen bepalen en begreep ik altijd het doel van mijn werkzaamheden. Na een tijdje stond de basis van mijn website, besloot ik de tijd zijn werk te laten doen en ben ik een tijdelijke klus in loondienst aangegaan. Sinds het einde van die klus, ben ik weer voltijd aan het ondernemen, maar niks is zo veranderlijk als de tijd.

Jouw droombeeld en de impact op anderen
Als jij jouw leven vorm zou kunnen geven zonder daarbij rekening te houden met anderen, hoe zou jouw leven er dan uit zien? Misschien staat dit droombeeld erg ver af van jouw realiteit, maar mogelijk ben je met een paar kleine aanpassingen al een stuk dichterbij. Vraag je af wat het grootste verschil is tussen jouw realiteit en jouw ideaal. Heb je meer of juist minder contact met specifieke mensen? Werk je ergens anders of doe je enkel andere werkzaamheden? Ben je vaker thuis of juist meer op pad? Al deze vragen kunnen jou helpen te bepalen wat echt belangrijk voor jou is.
Keuzes maken waarmee je anderen teleurstelt of zelfs kwetst is heel lastig. Naast jouw eigen pijn en verdriet, krijg je ook te maken met de emoties van een ander. Toch kan het nodig zijn om dit soort moeilijke keuzes te maken, om meer capaciteit over te houden voor de dingen die belangrijk voor jou zijn. Ik zorg bijvoorbeeld graag voor anderen, ik haal daar plezier en voldoening uit, maar kan dit alleen doen als ik eerst goed voor mijzelf zorg. Daarnaast ben ik kritisch op voor wie ik zorg, want mijn energie kan ik maar een keer spenderen.

🏆Overwinning van deze week🏆
Ik ben de “zelluf doen” fase van mijn peutertijd niet ontgroeid. Ik vind het lastig vinden om hulp te vragen, maar sommige dingen zijn met twee paar handen toch echt gemakkelijker. Ligt iets te hoog? Ik klim wel op een stoel. Is iets te zwaar? Ik vind wel een manier. Hierdoor ben ik enorm zelfstandig en vindingrijk, maar het hoeft niet altijd.
Ik voelde me niet lekker deze week en op maandag had ik afgesproken om bij mijn ouders te eten. Er stond een stevige wind, gevoelstemperatuur -1 en het zou gaan regenen. Ik heb geen auto en normaal gesproken was ik met tegenzin op de fiets gestapt. In dit geval vroeg ik mijn moeder of ze tijd had om mij op te halen. In plaats van me bezwaard te voelen, heb ik haar bedankt. Zo kan het dus ook.
Ik ben ervaringsdeskundige autisme en ADHD en combineer mijn eigen ervaringen met kennis uit de wetenschap. Door mijn kennis en ervaring te delen hoop ik anderen te helpen bij het zoeken naar wat voor hen werkt.
Wil je meer weten over de dagelijkse realiteit van mijn leven met autisme en ADHD? Ik schrijf iedere week een korte mail waarin ik mijn uitdagingen, overwinningen en oplossingen deel. Meelezen? Schrijf je hier in!

