Het was lang geleden dat ik naar een kringverjaardag ging, maar afgelopen week was het weer zo ver. Eerlijk gezegd wist ik niet dat het een kringverjaardag zou worden, maar eenmaal aangekomen snapte ik weer wat ik daar zo vreselijk aan vind.
Het leed dat een kringverjaardag heet
Al voor mijn diagnostiek kreeg ik regelmatig op deze manier uitnodigingen voor feestjes: “Ik verwacht niet dat je komt, maar ik wilde je wel de mogelijkheid geven zelf te kiezen”. Ik vind het nog steeds fijn zelf te mogen kiezen of ik aan wil sluiten en op welke manier, maar snap ook dat ik sommige uitnodigingen, door mijn verwachte afwezigheid, niet meer krijg.
Op kringverjaardagen voel ik me meestal enorm ongemakkelijk. Ik zou een hele sociologische studie kunnen doen naar dit onderwerp, maar ik heb twee elementen gekozen om te bespreken: kennismaken en sociale wenselijkheid.
Kennismaken
Ik vind in al mijn contacten begroeten en afscheid nemen de lastigste momenten. Geef ik een knuffel? Een hand? Zeggen we gewoon gedag? Met de mensen die dicht bij mij staan, heb ik daar een weg in gevonden, maar hoe doe je dat in een ruimte vol nieuwe mensen?
De mensen naast mij kenden elkaar, maar waren niet met elkaar in gesprek. Bij het aanknopen van een vriendelijk praatje, merkte ik al snel dat mijn gesprekspartner daar absoluut geen behoefte aan had. Moet kunnen, maar doordat iedereen een vaste plek had, kon ik niet aan dit ongemak ontsnappen.
Sowieso vind ik kennismaken meestal het minst plezierige contact. Het lijkt of je maar zo veel mogelijk onderwerpen opgooit in de hoop dat er een onderwerp tussen zit waar de ander iets mee kan. Dit voelt voor mij niet als contact maken, maar als gesprekspingpong.
Sociale wenselijkheid
Ben je eenmaal met iemand of een groepje in gesprek geraakt, dan begint voor mij de volgende opgave: sociale wenselijkheid. Ik ben van nature geneigd de lieve vrede te willen bewaren en probeer daardoor in dit soort contacten op neutraal terrein te blijven. Het probleem is echter dat ik dit soort gesprekken echt heel saai vind en ik het daardoor moeilijk vind mijn aandacht erbij te houden.
Ik ben regelmatig op verjaardagen geweest waarbij ik niet wist wat ik moest antwoorden als iemand vroeg hoe het met mij ging. Ik vond die vraag het meest ingewikkeld als ik niet lekker in mijn vel zat. Ik weet best dat het een beleefdheidsvraag is, maar toch wil ik graag eerlijk antwoorden. Ik maakte er dan vaak iets van dat ik druk bezig was me beter te gaan voelen en hoopte dat er geen vervolgvragen zouden komen.
Sinds ik ondernemer ben, kan ik onrustig worden van de vraag wat voor werk ik doe. Ik ben trots op wat ik doe, omdat ik vanuit de wetenschap en geleefde ervaring over autisme en ADHD kan spreken. Maar door die geleefde ervaring, vertel ik volstrekte vreemden dan ineens iets heel persoonlijks. Hier heb ik niet altijd zin in en dan hou ik mijn beroepsomschrijving kort.
"Kom je ook?"
Ik denk dat veel mensen naar kringverjaardagen gaan om de jarige een plezier te doen. Dit is natuurlijk mega lief, maar voor veel autistische mensen kosten deze bezoeken zo veel energie, dat het de vraag is of het handig is om naar (alle) kringverjaardagen te gaan.
Het helpt mij om de jarige bij een uitnodiging uit te leggen dat ik graag hun verjaardag vier, maar dat ik dat liever 1-op-1 doe. Op die manier beleef ik er zelf meer plezier aan, kost het me veel minder energie en kunnen we het samen vormgeven.
Als mensen dit niet willen of begrijpen, bedenk ik of ik het belangrijk genoeg vind om alsnog te komen. Bij de ene vriendschap zal dat wel zo zijn en bij de andere niet. Als ik dan toch ga, probeer ik vooraf te bedenken hoe lang ik wil gaan en of ik iets meeneem waar ik mee kan friemelen. Dat kan mijn breiwerk zijn, of een zogenaamde fidget toy*. Bezig zijn met mijn handen geeft mij rust, waardoor ik me beter op (saaie) gesprekken kan focussen.
🏆Overwinning van deze week🏆
Om in hetzelfde thema te blijven, vind ik het een grote overwinning dat ik heb kunnen schakelen op het feestje. Ik was verrast door hoe druk het was en dat er familie aanwezig was. Ik dacht dat er alleen een paar vrienden zouden komen en moest echt even wennen toen ik zag hoe druk het was en dat er (schreeuwende) kinderen waren.
Later hoorde ik dat het ook goed aan mij te zien was dat ik me het eerste kwartier overweldigd voelde. Gelukkig gaf ik het de tijd en kwam er iemand naast mij zitten met wie het gesprek heel natuurlijk verliep. Hierdoor ben ik een stuk langer gebleven dan ik oorspronkelijk had bedacht.
De verjaardag heeft me veel energie gekost, maar door het leuke gesprek kreeg ik ook direct weer wat energie terug. De (kring)verjaardag is niet mijn omgeving, maar ik vond het wel leuk dat dit gesprek het resultaat was.
*Dit is een affiliate link van Bol
Ik ben ervaringsdeskundige autisme en ADHD en combineer mijn eigen ervaringen met kennis uit de wetenschap. Door mijn kennis en ervaring te delen hoop ik anderen te helpen bij het zoeken naar wat voor hen werkt.
Wil je meer weten over de dagelijkse realiteit van mijn leven met autisme en ADHD? Ik schrijf iedere week een korte mail waarin ik mijn uitdagingen, overwinningen en oplossingen deel. Meelezen? Schrijf je hier in!
