Ik heb nooit veel met mijn verjaardag gehad. Sterker nog, het leverde me vaak heel veel onrust op. Cadeautjes, visite, traktaties, allemaal dingen waar ik niet per definitie blij van word. Toen ik in loondienst werkte, nam ik vrij om de verjaardagtradities te vermijden. Gelukkig voel ik sinds een aantal jaar veel meer vrijheid om mijn verjaardag te vieren, op een manier waarop het ook voor mij een feestje is.
Zelf maken of kopen?
Ik vind het leuk om voor anderen te koken, als ik weet wat ik maak en het niet te veel tijd kost. Voor één verjaardag heb ik alles zelf gemaakt, van de taart tot de smeersels voor het zelfgebakken brood en kwam erachter dat ik daar niet blij van word. Zelf gemaakte hapjes zijn lekker, maar als ik zo veel tijd en energie besteed aan koken, blijft er voor mij nog weinig energie over om sociaal te doen.
Zoals voor de meeste dingen in het leven, ga ik eerst all-in voor ik op zoek kan naar een middenweg. Dit jaar vier ik mijn verjaardag drie keer! Dat is twee keer meer dan andere jaren, waardoor die middenweg extra belangrijk is geworden. Voor het eerste feestje bakte ik samen appeltaart, op de dag zelf hebben we pizza’s gemaakt en voor de laatste viering gaan we bestellen bij een lokaal Indiaas restaurant. Zo hou ik het voor mijzelf leuk en lekker.
Mijn cadeautjesbeleid
Mijn cadeautjesbeleid is ontstaan uit de onrust die ik voelde bij het op commando moeten verzinnen van cadeautjes voor anderen. Ik vind het helemaal niet leuk om iets te geven, enkel omdat we met elkaar hebben afgesproken dat dit hoort. Ik geef veel liever iets wat ik door het jaar heen tegenkom en direct klopt, dan cadeaus die ik kunstmatig bij elkaar heb verzonnen.
Cadeautjes krijgen geeft me ook stress, vanwege het script dat daarbij hoort. Hoe bedank je op de goede manier en wat doe je als je iets krijgt wat je niet leuk vindt? Dit jaar wist ik, op de activiteit op de dag zelf na, wat ik zou gaan krijgen en merkte ik hoeveel rust me dat opleverde. Ik wist nog niet precies welke producten het zouden zijn, maar wist al wel dat ik het leuk zou gaan vinden. Hierdoor hoefde ik veel minder bezig te zijn met het script en kon ik me laten verrassen door de uitvoering.
Er is natuurlijk ook iets te zeggen voor het verrassingselement en moeite doen voor een ander. Toch merk ik dat ik zelf veel liever moeite doe voor het schrijven van een lieve kaart of het verzinnen van een leuke activiteit, dan het geven van iets tastbaars. Dat betekent niet dat ik het plezier van anderen wil ontnemen om mij iets te geven. Mijn ouders willen mij bijvoorbeeld altijd iets geven, maar doordat zij mij zo goed kennen, hoef ik minder bang te zijn voor een cadeau waar ik niet op zit te wachten.
🏆Overwinning van deze week🏆
Om context te geven bij de overwinning van de week, moet ik je eerst wat zwaarders vertellen, maar ik beloof je dat het een positieve wending krijgt. In mijn tienerjaren, vlak voor en tijdens mijn eerste autistische burn-out, wielrende ik. Dit was een hele lastige periode in mijn leven, waardoor ik wielrennen altijd met deze periode heb geassocieerd. In 2019 schreef ik hierover:
Ik had nooit gedacht dat ik weer een sportfiets aan zou raken, maar dat is toch gebeurd. Eerst deze zomer in Zuid-Limburg en nu zelfs mijn eigen mountainbike! De credits hiervoor gaan naar mijn vriend, die zijn passie graag met mij wilde delen. Het voelde heel natuurlijk om weer met mijn schoenplaatjes in de pedalen te klikken. Conditioneel heb ik nog een weg te gaan, maar de eerste kilometers zitten erop en dat voelt toch echt als een hele overwinning!
Ik ben ervaringsdeskundige autisme en ADHD en combineer mijn eigen ervaringen met kennis uit de wetenschap. Door mijn kennis en ervaring te delen hoop ik anderen te helpen bij het zoeken naar wat voor hen werkt.
Wil je meer weten over de dagelijkse realiteit van mijn leven met autisme en ADHD? Ik schrijf iedere week een korte mail waarin ik mijn uitdagingen, overwinningen en oplossingen deel. Meelezen? Schrijf je hier in!
