Gelukkig komt er steeds meer aandacht in de media voor autisme, ADHD en neurodivergentie in de brede zin. Er komt meer oog voor de mens, in plaats van diagnostiek als een pakket grappige eigenschappen die goede televisie maken. Ik hoef je hopelijk niet uit te leggen dat de programma’s over Kees Momma, over hem gaan en niet over autisme als geheel. Ook bij “een buitengewoon gesprek” van de EO, gaat het niet over mensen, maar worden autistische journalisten gebruikt als middel voor de kijkcijfers.
Afgelopen week kwam er een programma en een tijdschrift uit waarin een goede poging tot representatie wordt gedaan. Zo was er aandacht voor autisme bij vrouwen in het LINDA magazine met 5 portretten van vrouwen die na hun kindertijd zijn gediagnosticeerd. Helaas was het onderwerp niet belangrijk genoeg om het tot de teasers op de cover te halen. En ook bij het tweeluik “Gewoon lastig of neurodivers” van de NTR, heb ik nog wel wat verbeterpunten te noemen, te starten bij de titel…
Maak fouten als programmamaker én leer ervan
Bij “Gewoon lastig of neurodivers” heb ik moeite met de stigmatiserende taal van de titel. Ik snap dat het programma zich richt op tieners die uitvielen in het onderwijs en misschien zelfs vaak lastig zijn genoemd. Toch had ik een titel als “Moeilijk gedrag of verkeerde aanpak”, beter passend gevonden. Daarnaast worden de termen neurodivergent en neurodiversiteit in het programma goed gebruikt, maar waarom gaat het in de titel en in de verdere berichtgeving dan zo mis!? Wil je weten wat het verschil precies is en waarom dit uitmaakt? Lees dan hier mijn artikel.
Ik snap ook dat het als programmamaker belangrijk is om focus aan te brengen in wat je maakt. Ik kijk zelf liever naar een goed portret van 1 ervaring, dan naar diverse portretten zonder diepgang. Wat de Netflix serie “Love on the spectrum” bijvoorbeeld heel goed doet, is in de aftiteling zetten dat de ervaringen van de mensen in hun programma geen volledig beeld geven van het autistische spectrum. Het liefst wil ik dat programma- en mediamakers zich bewust zijn van de niche groep die ze laten zien en dat ze dit goed met hun kijkers/lezers communiceren. Op die manier kun je neurodivergentie aandacht geven, zonder dat je bang hoeft te zijn het verkeerd te doen.
Waarom is goede representatie zo belangrijk?
Mijn diagnostiek geeft mij geholpen mezelf beter te begrijpen en me te verhouden tot een wereld die niet is gemaakt voor de manier waarop mijn brein werkt. Ik dacht dat ik niet neurodivergent kon zijn, door het beeld dat ik erbij had. Autisme is als Rain Man en ADHD als Jochem Myjer. Dit is natuurlijk heel kort door de bocht, maar zolang je niks anders te zien/lezen krijgt, blijft dat het referentiekader.
Voor mij als witte theoretisch opgeleide vrouw komt er steeds meer representatie, die ook laat zien hoe groot de verschillen binnen deze groep zijn. Ben je een vrouw van kleur, praktisch opgeleid of heb je bijkomstige beperkingen, dan zal het al een stuk lastiger zijn jezelf terug te zien in de media. Boeken, films, programma’s en documentaires kunnen enorm helpen bij het geven van een genuanceerd beeld van neurodivergentie in een wereld van Tiktok diagnostiek.

🏆Overwinning van deze week🏆
Ik hou me al heel lang stil over welke cadeautjes ik onder onze kerstboom heb gelegd. Ik praat graag over dingen waar ik enthousiast van word, dus het is best een uitdaging om mijn mond niet voorbij te praten. Toen we deze week door mijn screenshots gingen, zodat ik kon laten zien hoe veel mijn website is geëvolueerd in de afgelopen bijna 3 jaar, kwam er een kink in de kabel. Voor een halve tel kwam een van mijn cadeautjes in beeld.
We hadden eerder al eens gehad dat mijn vriend iets in mijn kastjes vond, wat onderdeel was van een verrassing. Toen heb ik er zo min mogelijk aandacht aan besteed, waardoor hij niet door had dat hij iets had ontdekt. Nu was er geen ontkennen aan, doordat ik meteen zei dat dit iets was wat hij nog niet had mogen zien. Ik baalde er stevig van, want de verrassing van een gepersonaliseerd cadeau was er nu sowieso al af. Ik heb mijzelf een kwartier gegeven om ervan te balen. We hebben het erover gehad en besloten om de rest van de verrassing nog te bewaren voor kerstochtend. Voor hem was het oké en daardoor kon ik het ook laten gaan.
Ik ben ervaringsdeskundige autisme en ADHD en combineer mijn eigen ervaringen met kennis uit de wetenschap. Door mijn kennis en ervaring te delen hoop ik anderen te helpen bij het zoeken naar wat voor hen werkt.
Wil je meer weten over de dagelijkse realiteit van mijn leven met autisme en ADHD? Ik schrijf iedere week een korte mail waarin ik mijn uitdagingen, overwinningen en oplossingen deel. Meelezen? Schrijf je hier in!



